“เป็นห่วงลูกสาว”

posted on 13 Jun 2011 15:47 by seina69

วันอาทิตย์ ฉันถามพ่อว่า พ่อวันนี้ออกไปข้างนอกกับเพื่อนนะ นานๆทีจะเจอเพื่อนสมัยม.ปลาย

พ่อ : ได้ ไปเถอะ ไม่ว่าอะไรหรอก

เนื่องจากวันนี้เป็นวันอาทิตย์พ่อฉันหยุดทำงานและนั่งเล่นอยู่บ้าน ฉันเบื่อๆก็เลยถือโอกาสนี้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง

แล้วฉันก็ถามพ่ออีกว่า

ฉัน : หนูกลับดึกนะ ประมาณ 3 – 4ทุ่ม

พ่อ : ได้แต่อย่าให้ดึกมากแล้วกัน …

เมื่อฉันออกไปข้างนอก เที่ยวเล่นอยู่กับเพื่อนจนเกือบ3ทุ่มครึ่ง พ่อฉันก็โทรเข้ามา ถามฉันว่าอยู่ไหนแล้ว

พ่อ : อยู่ไหนแล้วเนี่ย จะถึงกี่โมง ทำอะไรกันอยู่!

ในแวบแรกฉันบอกพ่อไปแล้วนิน่า ว่าจะกลับดึก ทำไมต้องโทรมาตามด้วยไม่เข้าใจ ก็ขอไปแล้วนิ!

แล้วฉันก็บอกกับพ่อทางสายโทรศัทพ์ว่า

ฉัน : พ่อนอนไปก่อนเลยไม่ต้องห่วงเดียวอีกสักพักค่อยกลับ กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่เลย

พ่อ : รีบๆกลับแล้วกัน ดึกปานนี้จะให้นอนหลับได้ยังไงลูกยังไม่กลับบ้านอ่ะ

ใกล้ถึงปากซอยแล้วโทรมาด้วยจะออกไปรับ

เท่านั้นแหละฉันเริ่มคิด ไม่อยากให้พ่อต้องมานอนดึกเพราะต้องมาคอยรอรับฉันเข้าบ้าน 

แถมพรุ่งนี้พ่อต้องตื่นเช้าไปทำงานด้วยกว่าจะได้นอนก็4-5ทุ่ม เพราะฉันหรอเนี่ย!!

ฉันก็เลยตัดสินใจบอกเพื่อนว่าจะกลับเดี๋ยวนี้เลย

แล้วฉันก็โทรไปบอกพ่อว่าเดียวจะกลับแล้ว 4ทุ่มคงจะถึง

แต่ในใจฉันคิดว่ามันคงไม่ถึงตามนั้นแน่ๆ อาจจะช้าเกิน20นาทีด้วยซ้ำ

เพราะระยะทางที่มาเที่ยวกับระยะทางกลับบ้านไกลมากๆทีเดียว

ก็เลยตัดสินใจโบกรถแท๊กซี่กลับบ้าน  พอมาถึงก็ตรงเวลาแป๊ะๆตามที่ได้บอกพ่อไว้

ค่าแท็กซี่อยู่ที่ 140 บาท แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเงินมันไม่สำคัญ ไม่มีค่าอะไรเลย ไม่เสียดายสักนิด แต่กลับรู้สึกโล่ง

ใจมากกว่าที่มาถึง แลกกับค่าของพ่อที่เป็นห่วงลูก ฉันคิดว่ามันสามารถแลกกันได้ ฉันยิ้ม แล้วโทรไปหาพ่อให้

ออกมารับฮันที่หน้าปากซอยทันที...

เมื่อพ่อฉันขี่มอไซค์มารับฉัน ฉันก็ถามพ่อทันที

ฉัน : ทำไมพ่อไม่นอนก่อนเลยล่ะ ...เดี๋ยวหนูนั่งมอไซค์รับจ้างเข้าซอยไปก็ได้

พ่อ :  ใครจะไปนอนหลับลงล่ะ ลูกสาวยังอยู่นอกบ้าน แล้วดึกๆดื่นๆมันอันตราย นั่งรถ นั่งมอไซค์เกิดอุบัติเหตุทำยังไง?  ทางกลับบ้านก็เปลี่ยว ไม่ได้หรอกมันนอนไม่หลับ...  

ฉัน : แล้วทีพ่อล่ะกลับบ้านเที่ยงคืน ตี1ตี2 ให้หนูรออ่ะ เห็นไหม?หนูก็นอนไม่หลับเพราะรอพ่อกลับบ้านเหมือนกัน

พ่อ : มันไม่เหมือนกัน  พ่อมีรถ กลับเข้าบ้านก็ยังอันตรายน้อยกว่า แถมพ่อก็เป็นผู้ชายด้วย ไม่เกี่ยวกันเลย

ฉัน : งั้นทีนี่นะ พ่อก็ห้ามกลับบ้านดึกได้ไหม? หนูจะได้นอนหลับไม่ต้องมาคอยห่วงพ่อเหมือนกันไง

พ่อ : ไม่เห็นเหมือนกันเลยสักนิด...

ฉัน : ทำไมจะไม่เหมือนกันละ ! เหมือนมากๆ...

พ่อ : ….

หลังจากนั้นฉันก็ไม่พูดอะไรได้แต่อมยิ้ม เอาคืนพ่อได้บ้างแล้วเรา

หลังจากนั้น ฉันก็ปล่อยให้พ่อ บ่นความเป็นห่วงของเขาต่อไปจนถึงบ้าน ฮะๆ

 

**แต่มันก็จริงน่ะ ถ้ากลับบ้านดึกๆมันก็ต้องอันตรายอยู่แล้วล่ะ

ยิ่งเราเป็นผู้หญิงด้วยแล้วยิ่งต้องระมัดระวังตัวมากกว่าเดิม

เพราะปัจจุบันนี้อะไรๆก็แย่ลงไปเสียหมดจนน่ากลัวเลยทีเดียว...ล่ะ

Comment

Comment:

Tweet

Hot! เหมือนเดจาวูกับบ้านเราเลยค่ะ (หัวเราะ)

#7 By Airin on 2011-07-08 17:38

Hot! Hot! ใช่แล้วกลับดึกๆอันตรายน่ะครับ ยิ่งต่อคุณผู้หญิงด้วย ไม่แปลกที่คุณพ่อท่านจะห่วง^^

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ^^

#6 By Code-Catte on 2011-07-08 09:32

น่ารักกันทั้งคู่เลยนะคะ ทั้งคุณพ่อทั้งคุณจข.บ.
ความเป็นห่วงเนี่ย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้ยิ้มได้เสมอ
เพราะรู้ว่าเขาเป็นห่วง เพราะรู้ว่าเราห่วงเขา..
confused smile confused smile Hot!

#5 By littleffrog on 2011-06-22 22:07

Hot! Hot! Hot!

คุณพ่อน่ารักมากเลยครับ=w=

#4 By FIEPun on 2011-06-21 17:22

big smile big smile

#3 By Seina on 2011-06-19 10:14

Hot! Hot!

อ่านแล้วยิ้มเลยคะ น่ารักทั้งคุณพ่อ และลูกเลยคะ

ขอบคุณนะคะที่แวะไปเยี่ยมบ้านยิ้ม big smile big smile

--------------------------

#2 By YiM-YiiM on 2011-06-17 13:28

big smile อืม...ม
บางครั้งพ่อกับแม่ ก็ลืมไปนะเนี่ยว่า "ความเป็นห่วง" ไม่มีเฉพาะในตัวเอง ลูกๆก็เป็นห่วงเป็นเหมือนกันนะ

ผมก็เคยครับ เวลาขับรถ พ่อนั่งข้างๆ จะกลัวเกร็งมาก เป็นห่วงว่าผมขับเร็วไปรึป่าว ทั้งๆที่ผมขับไม่เคยเกิน 80 เลย แต่เวลาพ่อขับเหยียบ 120 เงี้ยะ ต้องให้ผมเตือนว่าอย่าขับรถเร็ว กลัว... ผมต้องเตือนพ่อตลอดเลยว่าอย่าขับเร็ว ขับรถกลับบ้านดีๆ

question Hot!